Een verrassing

Laatst had ik een voorstelling voor volwassen verstandelijk gehandicapten in Vaals bij Maastricht. Zij waren hier op vakantie in zomerhuisjes. Toen ik aankwam later er zo’n 24 mensen buiten op een mooie grasplek, inclusief begeleiding. Ik zag dat ik mij kon verheugen op een voorstelling waarin ik zelf een prachtig uitzicht had op frisgroene grasheuvels en een knalblauwe lucht.

Ik voelde me enigszins onzeker omdat ik de voorstelling ‘de Adeloedeladelaar’, die ik nu ging spelen, gewoonlijk voor kinderen van 4 tot en met 8 jaar speel. Van te voren was mij verteld dat dit kloppend was, maar toen ik de mensen zag, dacht ik, ik vraag het mij af…

Het pakte echter geweldig uit. Er werd gedanst tot driemaal toe, er werd geroepen en gelachen, meegespeeld en meegedacht. Toen ik op het laatst nog 1 keer mijn accordeon pakte, begon een ingetogen jongeman met het syndroom van down een uitgelaten wilde dans, waar zijn begeleiders met blije verbazing naar keken.

Direct na het einde was er een man met een stoere zonnebril op (hij zag er uit of hij bij de begeleiding hoorde), die rechtstreeks naar een keuken liep en terugkwam met een keukenvoorwerp dat ik in de voorstelling gebruikte had. Hij bewoog er mee zoals ik dit ook had gedaan en riep enthousiast uit: ‘dit vergeet ik mijn leven niet meer’.

Uiteindelijk vroeg ik aan een autistische vrouw die zich zelf de hele tijd heen en weer had gewiegd tijdens het verhaal wat ze er van had gevonden. ‘Ik heb keihard gelachen’, was het uitbundige antwoord.

Kortom, het was een verrassende middag waar ik opgetogen vandaan kwam.

Meer anekdotes

Sluit Menu